ظهور....

عالم همه ديوانه اوست

در ماتم شهی که سرش ازجفا بُرند رخت عزا رواست ز سر تا به پا بُرند هر گز شنیده اید که بی جرم و بی گناه همچون حسین کسی که سرش ازقفا برند هرگز شنیده اید که اعضای کشته را از هم جدا نموده و هر یک جدا بُرند هرگز شنیده اید که در شادی کسی از بهر نو عروس لباس عزا برند یا خود به جای رخت عروسی شنیده اید اوّل کفن به قامت نو کدخدا برند سقّا شنیده اید که لب تشنه جان دهد یا بهر آب بازوی او از جفا برند جمعی نبی پرست و خدا گو شنیده اید بیگانه وار سر ز تن آشنا بُرند باشد روا وفایی اگر خیل حور عین گیسوی خویش یک سر از این ماجرا بُرند ...